gezellig tafelen?

in deze blog lees je heel wat tips over het begeleiden van moeilijke eters aan tafel.

‘En? Heb jij een goede eter?’

Bwa ja, ’t is te zien voor wat: boterhammen, choco, fruit … dat is nooit een probleem. Maar warm eten … pfff; dat is een moeilijker onderwerp. Tot aan een jaar at hij zowat alles zonder problemen, maar gedurende dat tweede levensjaar is het steeds moeilijker geworden. In het begin paste ik mij aan. Hij at graag appelmoes, dus gaf ik appelmoes wanneer wij bonen, rode kool, wokgroenten aten, …  zo at hij toch ten minste ook ‘groenten’ (haha, is appelmoes nu plots een groente geworden?).

Tot ik besefte dat dit toch ook niet zo verder kon, want wanneer zou hij dan genoeg vitaminen binnen krijgen? De eerste stap was: in de kleuterklas at hij ’s middags warm. Daar moest hij zijn bord leeg eten en dat lukte eigenlijk wel behoorlijk. Maar ja, dat zijn 4 middagen terwijl er nog 3 andere dagen zijn én vakantiedagen.

Dus ik trok bij elke warme maaltijd mijn strijd-tenue aan en vond dat hij het weinige die ik gaf hélemaal moest opeten. U-u-u-ren blijven zitten, hui-ui-ui-uilen tot en met, kokhalzen, speeksel in het bord… sfeer onder nul dus. Dan zeg ik nog niets over de onderlinge reacties tussen papa en mama. Je kan je er iets bij voorstellen vermoed ik? Het is misschien pijnlijk herkenbaar?

Niets hielp: vriendelijk vragen, onderhandelen (voor beloftes die ze dan toch niet nakomen), speels aanbieden met gezichtjes, verstoppen onder ketchup-all-you-can-eat, boos zijn, …

En elke keer opnieuw is het een ontgoocheling: zowel voor jou, het kind, als de andere tafelgenoten.

Dus ik wil je heel graag een disney-advies geven: laat het los! Je kan niet strijden over iets waar het kind zelf controle over houdt. Wat het kind bereid is om door te slikken (en uiteindelijk weer uit zich laat gaan onder de vorm van stoelgang), is volledig onder zijn beslissing. 

We kunnen wel de mindset van het kind doen veranderen ZODAT hij bereid is om het op te eten.  Van zodra ik het meer op die manier bekeek, veranderde het eetgedrag van mijn kind. Weliswaar in mondjesmaat (haha, what’s in a name 😊 ), want een houding die jaren aangeleerd is, raak je niet in paar weken kwijt.

Maar zoals met alles: jong geleerd is oud gedaan.

Eten is daarom niet zozeer een kwestie van smaak, maar meer een psychologisch dingetje. Op de leeftijd van twee jaar ontstaat de grootste weerstand voor al wat jij op tafel zet. Plots ‘lusten’ ze het niet meer of ‘hebben ze geen honger’.

De weerstand is niet alleen tegenover eten, maar eigenlijk zowat tegenover alles. De koppigheidsfase zorgt er voor dat het kind zijn eigen invloed op de situatie tot het maximum wil uittesten. Met als gevolg stress en frustratie bij ouders. Aan tafel is dat nu net wat je niet nodig hebt.

Ik wil je helpen – om niet pas jaren later tot het besef te komen dat het ook anders kan. Dus hier een aantal zeer waardevolle DO’s om echt tot gezellige tafelmomenten te komen:

  • Wees overtuigd van jezelf: je zet eten op tafel waar je aan gewerkt hebt, wat je gezond en gevarieerd vindt. Wel, dat zal het dan ook zijn. Het kind kan niet beslissen WAT het eet. 
  • Leg een klein beetje in het bord: is het lekker en wil het kind meer? Dat kan natuurlijk! Maar zo lijkt het voor het kind een haalbaardere kaart. Bij heel slechte eters, leg je echt maar een mini-beetje in het bord, welk van elk iets.
  • Jij beslist de eetmomenten: het eten staat nu op tafel en je moet niet binnen het half uur iets anders komen vragen. Dat is het moeilijke voor ouders om te doen. Toch is dit de meest krachtige manier om je kind te laten eten. Naast de drie hoofdmaaltijden is er een tussendoortje in de voormiddag en in de namiddag. Tussenin moet het kind wachten. Hij zal snel doorhebben dat hij maar best iets eet, want honger hebben is niet zo fijn.
  • jij beslist waar er gegeten wordt. Als jij niet wil dat je kind met een koek rondloopt of in de zetel eet, laat het dan ook niet toe.
  • De voorbeeldfunctie speelt hier een enorm grote rol. Als er vaak over eten en combinaties en diëten en hoeveelheden gepraat wordt, weet het kind al snel dat ‘eten’ een ding is – meestal hangt er een negatieve sfeer rond. Dus als je partner reageert met ‘bweikes, dat vind ik niet lekker’, dan kan je er zeker van zijn dat je kind dit heel snel overneemt. Wees dus enthousiast over het eten dat op tafel staat.
  • Blijf rustig en kalm. Het kind voelt perfect aan waar jij niet tegen kan en zal jouw uithoudingsvermogen testen (eigen aan de ontwikkeling, het kind moet door deze fase 😉 ) . Van zodra hij weet dat het jou niet raakt hoeveel hij eet, zal de felle weerstand ook afnemen.

Ook waardevol zijn deze DONT’s:

  • Maak er geen strijd van: hoe meer jij verplicht en dwingt, hoe meer hij weigert (het is eigen aan de koppigheidsfase). Het is dan sowieso een strijd die jij verliest – want je kan het eten niet in de mond proppen. (kan niet? Mag niet…)
  • Maak er niet te veel poespas van: praat over andere zaken aan tafel. Het samen aan tafel zitten is belangrijker dan het eten op zich.
  • Bied geen alternatieven aan! Wanneer het kind reageert dat het jouw eten niet lust, ga dan niet voor een andere keuze. Zo gaf ik in het begin heel vaak appelmoes om er toch voor te zorgen dat mijn kind genoeg gegeten had. Maar ja, op den duur wou hij alleen nog maar appelmoes, met ketchup – ieuw…
  • Ga niet in de onderhandeling. ALS … DAN …
    • Als je dit opeet, dan krijg je een snoepje. Het kind leert alleen maar dat hij moet beloond worden als hij eet. Het is heel lastig om deze gewoonte af te leren of van zodra je de beloning laat vallen, stopt ook het eten.
    • Als je dat nu niet opeet, krijg je straks ook geen stuk taart bij oma. Het kind kan nog niet zo ver plannen en kan de gevolgen niet genoeg inschatten. Met als gevolg dat je twee keer strijd hebt: nu – bij het middageten – en straks bij oma. Kan jij consequent handelen en geen stukje taart geven bij oma? Dan krijg je daar gegarandeerd de wind van voren. Geef je wel een stuk taart bij oma, dan leert het kind dat jij niet meent wat je zegt …
  • Maak er geen spelletje van of schik het eten niet in figuurtjes enz. Hoe leuk dat ook klinkt, zet een rem op deze handelingen. Want zo leert het kind ook weer dat je veel aandacht hebt voor het eten, voor het aanbieden en als het dan ook niet werkt, sta je daar weeral te blinken… Na een tijdje is het overtuigingseffect van die tactieken ook snel weer weg.
  • Geef geen eten in het laatste halfuur tot het etenstijd is. Je kent het wel hé: je bent bezig met het eten klaar te maken en dan komt het kind ‘uitgehongerd’ de oren van je lijf zeuren om iets te eten. Vul niet zijn buik op dat moment, want dan zal de goesting om te eten er niet meer zijn. 

Het ultieme advies in verband met eten gaat als volgt:

Jij beslist WANNEER (en waar) er gegeten wordt en WAT er te eten valt. Het kind beslist HOEVEEL het eet.  

Eens ik die houding aannam, is het stilaan verbeterd. Natuurlijk zijn er zaken die het kind minder lust – iedereen heeft voorkeuren. Je kan hier dan aan tegemoet komen door het kind inspraak te geven (bvb elk gezinslid kiest 1 ingrediënt die hij niet moet opeten).

Heb vertrouwen, ze worden allemaal groot en meestal eten ze bij andere mensen beter 😉.  

Als je echt vastzit met de eetmomenten met je kindje, dan zijn er natuurlijk nog tips. Bekijk mijn aanbod om samen aan de slag te gaan.

Ben je op zoek naar tips om een zelfzekere ouder te worden? In deze gratis publicatie staan 5 manieren om te komen tot zelfzeker ouderschap.

Wil je maandelijks inspiratie ontvangen in je mailbox? Meld je hier aan voor de nieuwsbrief.

zelfzeker ouderschap

  • wil jij graag een zelfzekere ouder zijn?
  • wil jij beter leren omgaan met de dagelijkse realiteit van peuters/kleuters aan je zijde?
  • wil jij het gedrag van jouw kind(eren) beter kunnen begrijpen?
  • wil jij beter kunnen inspelen op het (lastig, uitdagend) gedrag van je kind(eren)?

 

Kies dan hieronder wat voor jou het meest nuttig lijkt

gratis ebook

ga vandaag al zelf aan de slag en ontdek hoe jij ontsnapt aan de 5 valkuilen van het ouderschap. 

hulp bij opvoeding

Nood aan een losse consultatie of een (kort) traject? Maak een einde aan de onrust in je gezin! 

online groeitraject

Opvoeden is kinderspel. 

Als je instapt in dit online traject voor alle ouders met uitdagende peuters en kleuters ontdek je het plezier in de eenvoud van het opvoeden van je kind.  

0 Comments

Trackbacks/Pingbacks

  1. Mijn kind luistert niet. | grow up affair - […] alles, het is niet altijd mogelijk om al te gaan slapen, het is niet altijd mogelijk om direct te…

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ontvang de nieuwsbrief

Zo ben je als eerste op de hoogte van nieuws en aanbiedingen. Je krijgt gratis tips en advies ivm opvoeden en ouderschap. Uitschrijven kan op eenvoudig verzoek. 

Gelukt! Check je spam-box en voeg mij toe aan je contacten. Tot gauw!